Taaitaai werd vroeger ook wel biesjesdeeg genoemd. Het is een verwijzing naar de heidense oorsprong ervan: het uitbeelden van dieren (beestjes) in koek of brood. Wie vroeger een meisje voor zich wilde innemen, gaf haar marsepeinen hart of een vrijer van speculaas. Schonk je haar rond Sinterklaas een taaiman, dan werd het juist het tegenovergestelde bedoeld. Dit was een vorm van bespotting en werd absoluut niet op prijs gesteld.

Taaitaai ontleent zijn naam aan de taaie geaardheid van het deeg. Het bevat vrijwel geen vocht, bestaat alleen uit met honing gekookte stroop en bloem. Het taaitaaideeg moet daarom lang rijpen om te zorgen dat er zuren ontstaan waarop het rijsmiddel kan werken.

Taaitaai heeft veel overeenkomsten met producten als peperkoek en de Duitse Lebkuchen met stroop en/of honing als basisingrediƫnten.

Het bakken van peperkoek stamt uit de 11e eeuw en vond plaats op Europese schaal. Destijds was peper een algemeen woord voor specerijen. Rondom Straatsburg werd het gegeten rondom Vastentijd, in Limburg rondom de viering van Oud en Nieuw. Koek de Dinant is vooral geliefd rondom de Sinterklaasviering in Limburg en de Brabantse Peel, waar het diverse modellen, van mythologische figuren tot rechthoeken, heeft.


Gerelateerde onderwerpen

Niet gevonden wat je zocht?

Laat het ons weten en we schrijven zo snel mogelijk een artikel over jouw vraag.

Stel je vraag